برف بهاری در تهران …

دیروز شنیدم که در اصفهان برف باریده است امروز اما برای ساعتی برفی را که در زمستان نتوانسته بودیم شاهد باشیم، باریدن گرفت و باعث شکر خداوند و خوشحالی شد. امیدوارم سرمای دنباله آن برای  کشاورزان مشکل ایجاد نکند که خشکسالی پیش رو برایشان کافی است. دعا میکنیم که خداوند درهای رحمت و نعمتش را بر ما باز نگه دارد….

سال نو مبارک …

سالی دیگر از عمر مان گذشت، امید که حاصلی خوب و با ارزش برداشته باشیم.  سالی تازه را آغاز می کنیم با امید به لطف پروردگار، که در مسیر رسیدن به اهدافمان درزندگی ما را هدایت فرماید. گام هایی که دیروز بر داشتتیم باید که در سال جدید بلند تر و محکم تر بر داشته شوند تا ما را در راه خودشکوفائی که شاید مهمترین هدف هر انسان در زندگیش باشد راهنما و نقشه راه باشند. خودشکوفائی نقطه ای است که فرد درآن باید مهمترین کار زندگیش را به انجام برساند، آنچه شاید هدف از خلقت اوست، بنابراین خود شکوفائی جائی است که خود را به نمایش عام می گذاری و چه خوب که آن را در مسیر تحقق انسانیت در جامعه خود بکاربندی… امید که سال ۱۳۸۸ برای همه ما فضای نزدیک شدن به این موضوع را فراهم کند. خودشکوفائی ناگهان رخ نمی دهد و بتدریج و در جریان رشد و توسعه قابلیت های فردی است که رخ خواهد داد. از این رو تلاش برای توسعه ظرفیتهای شخصی و ارتقاء آنها باید در دستور کارمان قرار گیرد… با این آرزو که سالی متفاوت و ارزشمند در زندگیمان را تجربه کنیم به استقبال از بهار طبیعت و سال جدید می رویم…برای همه دوستان سلامتی و موفقیت روزافزون در سال جدید از درگاه ایزد منان خواستارم…

منابع آزمون دکتری آموزش بهداشت …

چندی پیش ایمیلی از جناب آقای دکتر غفرانی پور مدیر محترم گروه آموزش بهداشت دانشگاه تربیت مدرس دریافت کردم که حاوی منابع آزمون دوره دکتری این رشته بود. به نظرم رسید ممکن است مورد نیاز برخی دوستان باشد. فایل آن را در اینجا قرار دادم تا علاقمندان بتوانند دریافت کنند.

باور چهار ساله …

مراسم چهار سالگی باور امشب انجام شد. خستگی همه بچه های باور انشاالله از تن شان بیرون می رود و باز هم با نیرو ونشاط  زایدالوصفی که دارند کارهای بزرگ بیشتری را می آغازند. استقبال فراوان دوستان و همدلان و ” هم باوران ”  – این اصطلاحی بود که امروز از زبان یکی از باوری ها شنیدم – آنقدر زیاد بود که علیرغم گنجایش مطلوب سالن بسیاری از دوستان ایستاده بودند و محلی برای نشستن نداشتند. به نظرم این نشانه خوبی بود از اینکه باور در قلب ها نشسته است و این مسئولیت باوری ها را دوچندان می کند، از هیات امناء گرفته تا داوطلبان جوان… خدا را شکر می کنم که این نهال نوپا در کوتاه زمانی، قدرت گرفته و می رود تا بر پاهای خود بایستد. در این مسیر “هم باوران” باید که دست همدیگر بگیرند و فضا و محیط و زمان را برای تحقق حقوق افراد دارای ناتوانی هموار نمایند…