شاهنامه توانستن….

جناب آقای میرنصیری را سالهاست که می شناسم. در دوره اولی که در بهزیستی بودم با ایشان آشنا شدم. هنرمندی سخت کوش و باانگیزه که بعد از گذشت سالها هنوز هم بر عهدی که گویا با عزیزان دارای ناتوانی بسته است، پایدار مانده است. از همان سالها به کار هنری معلولان توجه نشان دادند و چند سال پیش بود که توانستند نمایش جالب ” واما انسان ” را با همراهی گروهی ا زدوستان ساکن د رآسایشگاه کهریزک بر روی سن تاتر شهر اجرا نمایند و امروز هم یکی از کارهای درخور توجه خود را با گروه هنرمندان آسایشگاه کهریزک در فرهنگساری ارسباران بر روی صحنه بردند. هر چند توفیق حضور در این برنامه را نداشتم اما عکسهایی که ازاین نمایش در مجله مهرنو منتظر شده است، گویای بخشی از هنرمندی او و گروهش است. امیدوارم این هنرمند عزیز و دوستانشان بتوانند این نمایش را در سالنهای دیگر و به مدتی طولانی تر اجرا نمایند تا گروههای بیشتری از مردم بتوانند از آن بهره برند و با توانمندی دوستان عزیزم آشنائی وسیعتر پیدا کنند…

همایش پیشگیری از معلولیت ها …

شاید نزدیک به بیست سال قبل بود که در مشهد اداره  آموزش و پرورش استثنایی اقدام به برگزاری سمیناری تحت همین عنوان نمود. از آن زمان فعالیتی مجدد با این عنوان انجام نشد. هر چند اقدامات مختلفی صورت گرفته است که هم درسازمان بهزیستی و هم در آموزش و پرورش استثنایی بوده است. ازجمله به تشکیل معاونت پیشگیری در سازمان بهزیستی باید اشاره نمود و همینطور انجام طرح سنجش دانش آموزان آماده ورود به مدرسه در سازمان آموزش و پرورش استثنائی که هر کدام اقدامی درخور توجه بوده است. به هر صورت همایش جاری به همت سازمان آموزش و پرورش استثنایی و با همکاری نزدیک سازمان بهزیستی، ‌دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران و… برگزار شد. در مجموع  تصور می کنم کار خوبی بود و مقالات خوبی هم ارائه شد. آنچه در این دو روز بیشتر توجهم را جلب کرد فقدان و یا کمبود کارهای اساسی در این زمینه است. متاسفانه پیشگیری جایگاه مناسبی را در پایان نامه های  دانشجویی و همینطور طرح های تحقیقاتی نتوانسته است به خود اختصاص دهد. لزوم توجه جدی تر نهادها، ‌سازمانها،‌ دانشگاهها و وزارتخانه های بهداشت و درمان و رفاه و تامین اجتماعی بشدت احساس می شود. پیشگیری علیرغم هزینه اندک تر نسبت به درمان و توانبخشی بواسطه آنکه ظهوری آنی و زودهنگام در جامعه ندارد و زمان بر است متاسفانه نادیده گرفته می شود یا مورد غفلت واقع می شود. لازم است به صورتی جدی تر همه بدان توجه کنیم تا بتوانیم نهادهایی چون صدا و سیما را در بکارگیری مفاهیم پیشگیری در برنامه ها ترغیب کنیم. به هر شکل رسانه در جامعه کنونی ما جایگاهی اساسی یافته است و می تواند بسیار گسترده و عمیق درآگاهسازی جامعه نقش ایفا کند… من هم سعی کردم در این زمینه در همایش مقاله ای ارائه کنم که ” نقش رسانه در پیشگیری از معلولیت ها”  عنوان آن بود. دوستانی که مایل به دریافت اسلایدهای آن هستند،‌اینجا کلیک کنند…