روز جهانی معلولان ۹۳

20141203_103012

روزهای جهانی فضای خاص خود دارند. بسته به شدت و ضعف دینفعان، برنامه های عمومی یا اختصاصی برگزار می شود. روز بین المللی/جهانی افراد دارای معلولیت همه ساله درروز ۱۲ آذر مطابق ۳ دسامبر گرامی داشته می شود. این تاکید سازمان ملل متحد است که واضع چنین روزی است. با این امید که این روز همه ملت ها و دولت ها و از همه مهم تر خود افراد دارای معلولیت آن را بزرگ بشمارند. این بزرگداشت ها نه به خاطر دلجویی از افراد دارای معلولیت که به خاطر لزوم یادآوری حضور آنان در جامعه به افراد فاقد معلولیت یا غیر ناتوان است. ضرورت آگاه سازی این قشر گاه از ارائه خدمت به افراد دارای معلولیت بسیار فراتر است. به نظر می رسد تدارک برنامه های سال جاری نسبت به سال های قبل گسترده تر بوده است. برگزاری چندین مراسم بزرگداشت، جشنواره ها و مسایقات ورزشی، حضور رسانه ای بیشتر و درگیر شدن افزونتر افراد دارای معلولیت در برنامه ها شاهدی بر این امر است. آنچه از نزیک شاهد بودم تلاش وسیع دوستان دارای معلولیت بود که با دل و جان برای برگزاری هر چه بهتر مراسم انجام می دادند. ارسال پیام از سوی ریاست جمهوری برای نخستین بار در طول سال هایی که این روز برگزار می شود یکی از نکته های برجسته مراسم امسال است. بی تردید این امر می تواند در توجه بیشتر اعضای هیات دولت به موضوع موثر افتد. نکته جالب توجه دیگر برای من سخنرانی منطقی، دلسوزانه و مهربانانه جناب دکتر ربیعی در مراسم امروز بود. تاکید و تایید ایشان بر اینکه آنچه تاکنون انجام شده در اندازه، شان و کرامت افراد دارای معلولیت ایرانی نیست و درخواست وی بر تلاش بیشتر برای تحقق خواسته های آنان بسیار ارزنده بود. برای امروز مطالبی نگاشته بودم که یکی در مردمسالاری به چاپ رسید و دیگری در ایران سپید که به خط بریل برای نابینایان منتشر می شود. البته دوستان در روزنامه ایران هم متن را کار کرده بودند. این روز را حضور دوستان دارای معلولیت تبریک می گویم و امیدوارم که دوستان با تلاش بیشتر با توجه به مساعد بودن زمینه فعالیت در شرایط دولت جدید، راه های بیشتری برای توسعه دستیابی به اهداف خود برای رسیدن به جامعه ای بهتر اقدام نمایند.

پ. ن. همان شب که مطلب بالا را نوشتم قصد داشتم از برنامه روز قبل این مراسم که به همت کانون معلولان محلات تهران، اداره کل سلامت شهرداری و معاونت اجتماعی شهرداری منطقه ۷ تحت عنوان “ظرفیت شناسی رسانه در پیگیری و تحقق حقوق شهروندی افراد دارای معلولیت” برگزار شده بود هم ذکری کنم. اما خبر آن آماده نبود. الان متوجه شدم که در سایت کانون معلولان محلات به صورت جامع بدان برداخته اند.

IMG_0674

همینطور توفیقی حاصل شد تا در روز ۱۲ آذر مهمان مراسم سی امین سالگرد تاسیس موسسه رعد و جشنواره توانمندی های توان یاب باشم. در سخنان کوتاهی به بنیانگذاران موسسه درود فرستادم و خداوند متعال را برای تعیین مسیر زندگیم دراین طریق شکر نمودم…

 

10830708_741386305948647_1167712865116337738_o

جایگاه معلولیت در برنامه ششم توسعه …

امروز در وزارت تعاون، کار و امور اجتماعی به دعوت جناب دکتر میدری معاون رفاه اجتماعی، در نشستی پیرامون موضوع مهم جایگاه معلولیت و ناتوانی در برنامه ششم صحبت کردم. در این نشست که برخی از مدیران و کارشناسان وزارت حضور داشتند در مورد نگاه به معلولیت، آمارها، برنامه های عمرانی قبل ازانقلاب و توسعه کشور نکاتی را بیان کردم و در نهایت نیز پیشنهاداتی ارائه کردم…. امیدورام این موضوع  فتح بابی برای آشنایی بیشتر همکاران وزارت با این موضوعات فراهم کند و دغدغه ما را پیرامون آن بیشتر درک کنند…مجموعه اسلاید ها را می توانید دریافت کنید….

ShowImage

پ.ن. متن کامل خبر روابط عمومی وزارت تعلون، کار و رفاه اجتماعی ازاین نشست را هم می توانید مطالعه کنید.

یادداشتی برای تولد بلاگ …

چهاردهم آبان ماه ۱۳۸۰ بود که با نام و یاد خداوند این وبلاگ را راه اندازی کردم. از زمان آشنایی با کامپیوتر و به دنبال آن دنیای اینترنت و وب همیشه سعی داشته ام به روز باشم. این باعث شده است به هر چه در این دنیای مجازی- که کم کم شکل حقیقی به خود گرفته است- سرک بکشم و با آن درگیر شوم. سال های اولیه وبلاگ نویسی با شور وهیجان خاصی دنبال شد و از کوچکترین فرصت ها برای نوشتن استفاده کردم. شاید آن روزها – همانطور که در وبلاگ هم بارها نوشتم و بعدها در تشویق جوان ها به نوشتن ذکر کزدم- بر این اصل پای فشردم که قصد باید افزودن محتوای فارسی در حیطه توانبخشی و معلولیت در فضای وب باشد. خوشبختانه شاهدیم که به خصوص در سال های اخیر به این هدف کمی نزدیک شده ایم اما فاصله نسبت به خیلی موضوعات زیاد است. در چند سال اخیر نوشتنم کمی به شماره افتاده است و گاه به گاه شده  و تعداد پست ها در سال قابل شماره است از این جهت که اندک شده اند. روزهایی این مسئله را بیشتر ناشی از مشغله ها و گرفتاری های متعدد می دانستم و در شروع نوشتن های دوباره ذکر می کردم- البته نکته درستی هم بود- اما این چند روز که به این مسئله می اندیشیدم، نکته دیگری ذهنم را مشغول ساخت. در یکی دو سال اخیر به نظرم می رسد وبلاگ ها جایگاه سابق شان را کم کم از دست داده اند. حضور پر تعداد شبکه های اجتماعی، نویسنده های وبلاگ ها و مخاطب های آنها را به  سمت خود کشیده اند. چیزی که مشخص است شما قادر به ماندن در یک شبکه هم نیستی و جذابیت های منحصر به فرد هر کدام از شبکه ها افراد را از منظر خود به چند شبکه جلب و جذب می نماید. زمانی که صرف تفکر و نوشتن در وبلاگ می شد اینکه باید به حضور در شبکه ها و تکمیل نوشته ها و گزارش وقایع جالب و از آن مهم تر تبادل نظر با دوستان و مخاطبین شود که یک ویژگی جدید نیز بدان افزوده شده است و آن سرعت تغییرات است. در حالی که وبلاگ شما باید بازدید کننده فعال داشته باشد- یعنی مخاطب باید شخصا به وبلاگ شما مراجعه کند- اینک در شبکه های اجتماعی به خصوص نوع موبایلی آن شما در لحظه برای افراد متعدد مطلب یا تصویر یا نظری را می فرستید. به گونه ای که مثلا در اینستاگرام با ارسال یک پست، شما به تعداد دنبال کنندگان خود، مخاطب بالقوه خواهید داشت. از این منظر فرصت های تازه ای در شبکه های اجتماعی پدیدار گشته است که وبلاگ ها فاقد آن هستند یا کمتر بدان پرداخته اند. امروز سایت های پویا همگی نشانه های این شبکه ها را دارند و از مخاطبین درخواست دنبال کردن آنها را در شبکه ها می کنند. این درست به خاطر همان مسئله ظرفیت بالقوه مخاطب در شبکه هاست. ایجاد نسخه های موبایل برای سایت ها از همین منظر قابل بررسی است. به هرحال آرام آرام این موضوع که هزاره سوم عصر اطلاعات است برای همه بیشتر روشن می شود. این روزها همه در حال تولید، ارسال و دریافت اطلاعات هستند. حجم اطلاعات تولید شده در دنیا با هیچ زمانی قابل مقایسه نیست. خرید و فروش اطلاعات نیز تجارت گسترده ای است که در آغار راه خود است. این حرف ها هم باز برای این بود که دیر و کم نوشتن ها را توجیه کنم. اما این یک واقعیت است که رهایی از شبکه ها امکان پذیر هست اما مساوی با حضور در دنیایی از سکوت و سکون … واقعا قادریم؟؟؟

نخستین کنفرانس کارآفرینی در حوزه معلولیت …

بنر کوچک

دوستان در مجتمع  رعد همت کرده اند و کنفرانس کارآفرینی در حوزه معلولیت  را طراحی و چهارشنبه سی ام مهرماه اجرا خواهند نمود. مجتمع رعد از آغاز تاسیس یه طور مشخص در حیطه توانبخشی حرفه ای تلاش کرده است و خدمات قابل توجهی برای دوستان دارای ناتوانی/معلولیت تدارک دیده است. ایجاد مرکز آموزشی علمی کاربردی هم از موفقیت های خوب این مرکز است. در ملاقات هایی که با مسئولان آنجا داشته ام در مورد اشتغال و راه های حضور فعال تر مجمتع در این زمینه بحث هایی داشته ایم. تلاش همکاران مجتمع بیشتر بر این است که تا جایی که ممکن است آموزش ها به سمت ایجاد اشتغال بیشتر سوق داده شود. برگزاری این کنفرانس هم با این هدف طراحی شده است که زمینه های مناسب تر و افزونتری با استفاده از حوزه کارآفرینی فراهم گردد. برنامه کنفرانس در یک روز تدارک دیده شده است و افراد می توانند برای ثبت نام به سایت کنفرانس مراجعه نمایند. امیدوارم در میزگردی هم که قرار است بنده افتخار حضور داشته باشم، به راهکارهای عملی مناسبی برسیم یا حداقل مواردی را برشماریم…ان شاالله…….

سلام آقای شهردار …

poster-o

در مورد کانون های معلولان محله قبلا هم نوشته بودم. کاری ارزنده که اداره کل سلامت شهرداری تهران متولی آن است. سرکار خانم ترانه میلادی عضو برجسته انجمن باورر دبیر کل کانون های محلات تهران هستند و این بار طرح نو و ابتکاری خود را با عنوان “سلام آقای شهردار”، به ارسال نامه از سوی شهروندان دارای معلولیت اختصاص داده اند. من فکر می کنم ابتکار ارزشمندی است و هر نامه می تواند حاوی درد دل های دوستان و ارائه راهکارهایی برای زودون مشکلات و نقش های منفی شهر چه به لحاظ مشکلات فیزیکی و چه به لحاظ مشکلات نگرشی باشد. کارهای خوبی هم انجام شده است که خب کم نیستند اما هنوز فاصله ها بسیار است. جمع این نامه ها ان شاالله در کتابی تنظیم شوند که خود می تواند سند مهمی برای آینده باشد تا نقشی مقایسه ای را ایفا نماید. برای اطلاعات بیشتر به سایت کانو ن معلولان محله مراجعه کنید….

اولین نمایشگاه تجهیزات کمک توانبخشی معلولین …

Poster Namayeshgah

خیلی با خودم کلنجار رفتم که آیا در این مورد بنویسم یا نه؟ به هر تقدیر نوشتن را بر ننوشتن ترجیح دادم. تنها با این هدف که بیاموزیم بیش از پیش برای کار دوستانی که پیش از ما اموری را انجام داده اند، ارزش قائل شویم. بیستم خرداد ماه ۱۳۸۱ بود که در زمان تصدی معاونت امور توانبخشی بهزیستی کشور، اولین نمایشگاه تجهیزات توانبخشی و وسائل کمکی ویژه معلولین را در محل نمایشگاه های بین المللی برگزار کردیم. همان روز هم در وبلاگ، یادداشتی در مورد آن نوشتم.  سال بعد هم دومین نمایشگاه  در بهمن ماه برگزار شد که من دیگر در خدمت سازمان نبودم. اتفاقا در مورد هر دو نمایشگاه یادداشت هایی نوشتم که در صفحه با معلولین روزنامه اطلاعات به چاپ رسید که متن آنها با عنوان”نمایشگاه اول فرصتی برای تجربه” و دومی هم تحت عنوان “نمایشگاه دوم ، فرصت از دست رقته “در دسترس است. اخیرا خبری دیدم با عنوان “اولین نمایشگاه تجهیزات کمک توانبخشی معلولین برگزار می شود” . برگزاری نمایشگاه را بسیار مغتنم و ضروری می دانم و به خصوص نیازهای روزافزون جامعه افراد دارای ناتوانی/معلولیت، ضرورت برگزاری این گونه نمایشگاه ها را دو چندان می کند، اما آیا به واقع چه خیری در این اولین هاست که همیشه شیفته ذکر اولین بارها هستیم. البته اگر اولین باشد که فبها، ولی وقتی با خطایی فاحش روبرو هستیم، تکلیف ذکر واقعیت هاست. امیدورام نمایشگاه با موفقیت آغاز شود و برای سال های بعد ادامه یابد. برای دوستانی هم که در این صنعت مشغول به فعالیت هستند آروزی توفیق بیشتر دارم….