درس معلم ار بود زمزمه محبتی   جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را

 دستبوس تمام معلم های عزیزم هستم...آنها که در قید حیات نیستند از جمله اولین معلمانم- پدر و مادرم- خداوند رحمتشان کند و آنان که هستند خداوند بر توفیق شان بیافزاید.......

" اخیراً کتابی با عنوان "اقتدار گرائی ایرانی در عهد قاجار" با قلم زیبای استاد برجسته علوم سیاسی ایران؛ دکتر محمود سریع القلم به بازار نشر عرضه شده  است.  آنچه که مرا بیش از موضوع و متن کتاب تحت تاثیر قرار داد، صفحه تقدیمی است که  نویسنده در ابتدای کتاب خود آورده و از دیدگاه من، در نوع خود  کم نظیر است . در متن ذیل که مطالب همان صفحه است، تعمق کنید و درد امروز جامعه ایرانی را بشناسید و اگر چنانچه دغدغه اعتلای ایران را دارید، در تربیت نسل فردا بر این اساس بکوشید. تقدیم به ایرانیان زیر ده سال، که در آینده :

-  برای کسب ثروت، به نهاد دولت نزدیک نخواهند شد؛

-   برای افزایش قدرت کشور، ثروت تولید خواهند کرد؛

-   ظرفیت نقدپذیری و اصلاح تدریجی را در خود پدید خواهند آورد؛

-    از فرهنگ واکنش های سریع به خویشتن داری، ارتقاء فرهنگی پیدا خواهند کرد؛

-    از فرهنگ شفاهی و غیر دقیق به فرهنگ مسئولانه مکتوب، انتقال تمدنی پیدا خواهند نمود؛

-    از رفتارها و کارهای کوتاه مدت به گستره دراز مدت، رشد فکری پیدا خواهند کرد؛

-    تضعیف، تخریب و انتقام را از فرهنگ سیاسی خود حذف خواهند نمود؛

-    به رشد فکری و استقلال فکری از طریق مطالعه حداقل دو ساعت در روز روی خواهند آورد؛

-    برای ایرانیان دیگر از رانندگی گرفته تا کسب قدرت، حقوق قائل خواهند شد؛

-    از رشد و موفقیت دیگران به طور واقعی خوشحال شده و درس خواهند آموخت؛

-    غرور بی جا، حسادت و ناجوانمردی را به سکوت، احترام و گذشت تبدیل خواهند کرد؛

-    دروغ گوئی و وارونه جلوه دادن واقعیت ها را از نظام معاشرتی خود با دیگران حذف خواهند نمود؛

-    برای کسب قدرت،به اصل رقابت و فرصت برای دیگران اعتقاد خواهند داشت؛

-    پس از رسیدن به قدرت، فقط دوره محدودی، صرفاً برای تحقق کارهای بزرگ، در قدرت خواهند ماند. "

به همت معاونت تشخیص، پیشگیری و... سازمان آموزش و پرورش استثنائی امروز دومین همایش پیشگیری از معلولیت ها در مرکز نابینایان شهید محبی آغاز شد. در برنامه امسال که همایشی یک روزه بود تعداد محدودتری مقاله در نظر گرفته شده بود اما سخنرانی هایی که توفیق داشتم در جلسه اول استفاده کنم، مناسب و خوب بودند ونکاتی ارزشمند در حوزه پیشگیر برای سامان به همراه داشتند که امیدوارم به خوبی مورد استفاده همکاران سازمان قرار گیرند. در جلسه امروز دعوتی هم شده بود تا پیرامون " جایگاه پیشگیری در سازمان آموزش و پرورش استثنایی" صحبتی داشته باشم. در وقت محدودی که داشتم سعی کردم به این موضوع بپردازم که واقعا در بخش پیشگیری سازمان چه باید کرد؟ از کدام سطح پیشگیری باید وارد شد؟ وضعیت برنامه های پیشگیری چگونه است؟ طرح سنجش در چه موقعیتی قرار دارد؟ برای ادامه آن چه باید کرد؟ چگونه از مشارکت والدین در برنامه ها سود برد؟ توانبخشی و پیشگیری و از سوی دیگر بخش آموزش چگونه در سازمان به تعادل برسند؟ اینها را فقط توانستم طرح موضوع کنم و امیدوارم که در فرصت های آتی در سازمان بتواند مورد بحث واقع شود و به نقطه مطلوبی برسد. اشاره ای هم داشتم به این موضوع که این روزها در بحث "پیشگیری در توانبخشی" اگر جستجویی در ادبیات و مقالات داشته باشید کمتر یافته ای خواهید داشت. لیکن وقتی " پیشگیری و توانبخشی " را جستجو کنید به موارد متعددی بر می خورید. این بیشتر حاکی از آن است که در برنامه های توانبخشی کنونی عنصر پیشگیری را به شدت مورد توجه قرار داده اند. به نظر می رسد در حوزه ناتوانی اولا غربالگری و تشخیص به موقع و آغاز هر چه سریع تر برنامه های توانبخشی باید مورد توجه قرار گیرد و در عین حال برای مراحل بعدی هم توجه به عنصر پیشگیری از عوارض و ناتوانی های ثانویه مد نظر باشد. اتفاقا در دو سخنرانی که خانم دکتر سلیمانی و خانم دکتر دانشمندان ایراد کردند هم به خوبی این موضوع مورد توجه قرار گرفته بود... به هر حال امیدوارم موضوع پیشگیری در سازمان آمزوش و پرورش استثنایی مورد توجه بیشتری قرار گیرد و توازنی در برنامه های آموزشی، توانبخشی و پیشگیری به وجود آید....

آدم های بزرگ در باره ایده ها سخن می گویند.

آدم های متوسط در باره چیزها سخن می گویند.

آدم های کوچک پشت سر دیگران سخن می گویند.

آدم های بزرگ درد دیگران را دارند.

آدم های متوسط درد خودشان را دارند.

آدم های کوچک بی دردند.

آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند.

آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند.

آدم های کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند.

آدم های بزرگ به دنبال کسب حکمت هستند.

آدم های متوسط به دنبال کسب دانش هستند

آدم های کوچک به دنبال کسب سواد هستند

آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند

آدم های متوسط پرسش هائی می پرسند که پاسخ دارد

آدم های کوچک می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند

آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند

آدم های کوچک مسئله ندارند.

آدم های بزرگ سکوت را برای سخن گفتن برمی گزینند.

آدم های متوسط گاه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند.

آدم های کوچک با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از خود می گیرند.

بنا به دعوت جناب خسروی وفا در هفته گذشته، امروز توفیق داشتم در همایش ورزش جانبازان و معلولان حضور یابم و سخنان کوتاهی بیان کنم. با توجه به اینکه زمان صحبت در مراسم افتتاحیه بود، بیشتر بر محور عوامل موفقیت این ورزش ها در سالهای پس از پیروزی انقلاب تمرکز داشتم. پیشنهاداتی برای توسعه و اشاعه ورزش ها هم داشتم که امیدوارم مورد توجه قرار بگیرند. بخشی از مطالبم در خبرگزرای ایسنا و ایلنا منعکس شده است. با آرزوی توفیق هر چه بیشتر برای ورزشکاران و عزیزان دارای ناتوانی و معلولیت...