يادداشت هاي دكتر محمد كمالي

عنوان بالا را از تیتر گزارش خبرگزاری مهر گرفتم. گزارش مربوط است به سرکار خانم دکتر آلینوش طریان که از استادان برجسته و چهره های ماندگار هستند و امروز در گوشه آسایشگاه سالمندان... اینکه میگویم گوشه بخاطر آنکه باید از نزدیک چنین محیط هائی را دیده باشید تا دقیق تر مفهوم گوشه را دریابید. خاطرم هست که در مورد مرحوم استاد احمد آرام هم در زمانی که مسئولیت معاونت امور توانبخشی را داشتم چنین موضوعی داشت رخ می داد که اجل مهلت نداد و استاد قبل از آنکه از طریق دوستان به ایران بیایند و در گوشه یک آسایشگاه ساکن شوند رخت از دنیای فانی بر بستند. باید عرض کنم که کم نیستند امثال سرکار خانم دکتر طریان که در غربت آسایشگاه ها ساکن شده اند. نمی خواهم به آسایشگاه لعنت بفرستم که در برخی مواقع سخت از آن دفاع میکنم ، بلکه قصدم هشدار است که فراموش نکنیم که او هست. دیدار کردن و رسیدگی به این استادان و همه آنها که در آسایشگاه ها ساکن هستند وظیفه ای شود همگانی و دست اندر کاران هم تسهیلات لازم را برای اینکار فراهم کنند. آنقدر که از مشارکت مالی می گوئیم از مشارکت فردی و کاری هم در اداره امور سالمندان بگوئیم تا بدانیم که مشکل مراکز سالمندان تنها مسایل مالی و گوشت و مرغ و برنج و عدس و.. نیست. بلکه حضور و همدلی و هم صحبتی شاید به طریقی مهمتر از آنها باشد. در یک تحقیق کیفی که اخیرا انجام شده است اولین مضمونی که از تجربه زندگی سالمندی در آسایشگاه ظهور یافته است " زندگی توام با نا امنی" است و این بسیار جای تعمق دارد. برای سالمندی که به گوشه آسایشگاه پناه برده است ، امنیت اولین شرط است. چه شده که او تجربه نا امنی را بیان می کند . باید بیش از پیش بدین موضوع اندیشید... امید که نگاه همه ما به پدیده سالمندی تصحیح شود....

امروز عصر در انجمن باور یکی دیگر از جلسات هم اندیشی برگزار شد. برنامه خوبی است که اگر نظم دوره ای پیدا کند و قبل از هر هم اندیشی بیشتر بر روی موضوع کار شود و از چند نفر صاحب نظر هم دعوت شود - که البته این کار تقریبا صورت می گیرد - و درنهایت مباحثی که ارائه می شود از نوار پیاده و به صورت مکتوب ارائه شود، بسیار مفید خواهد بود. اصولا هم اندیشی ها به چند صورت برگزار می شوند - لااقل آنها که من دیدم - یا گروهی جمع می شوند و چند سخنرانی ارائه می شود و پرسش و پاسخی ، نوع دیگر که همین مدل باور است ، دوستانی جمع می شوند و  در مورد یک موضوع که یک مدیر جلسه آن را هدایت می کند صحبت می کنند و ارائه نظرات  می شود و در پایان هم یک جمع بندی نهائی اغلب صورت میگیرد و نوع سوم را که  شاید تلفیقی از هر دو بنامیم ، به صورت پانل ارائه می شود، چند سخنران داریم  و تعداد بیشتری از افراد علاقمند و به نوعی هم صاحبنظر که چند سخنرانی کوتا ه ارائه می کنند و بعد بحث گروهی صورت میگیرد. این مدل آخر با توجه به کار تئوریکی که روی مبحث انجام شده و سخنرانان ارائه می کنند از محتوای مناسب و علمی هم برخوردار است می تواند به بحث ها جهت داده و مباحث حاضرین را هم حول محور اصلی متمرکز کند. به نظرم لازم است در هم اندیشی های باور هم به همین جهت حرکت کنیم که در نهایت بتوانیم بازده بیشتر و ارزشمندتری بدست آوریم. گروه دوستان دارای ناتوانی بسیار متنوع و از نظر کمی هم پر تعداد هستند و این می تواند حسن بسیار خوبی برای برگزاری جلسات هم اندیشی در ابعاد وسیعتری باشد. موضوعات مرتبط با جامعه معلولان هم از ظرفیت و حجم قابل قبولی برخوردار است که مبتلابه بسیاری از دوستان است. خوشبختانه تا امروز هم موضوعات هم اندیشی که دوستان باوری برگزار کرده اند از جنبه عمومی زیادی برخوردار بوده است. موضوعاتی مثل ازدواج ؛ آموزش و خانواده و... بسیار کلی و همه گروه های معلولان را هم د ربر می گیرد. به دوستان باوری پیشنهاد میکنم در این زمینه بازنگری لازم را انجام دهند و در ابعاد بزرگتری هم اندیشی ها را برگزار نمایند....

این وبلاگ " معلولین پارسی بینائی "  را فکر می کنم پیش از این معرفی کرده باشم اما این یکی را در کنارش تازه دیدم که عنوان " دانلود معلولین پارسی بینائی " را برگزیده است. مطالب و فایل های خوبی دارد که برا ی دوستان کم بینا ونابینا مفید است....

بخش دوم نوشته های اولیه ام را با عنوان آذرماه ۸۰ به وبلاگ آوردم. می توانید از ستون کنارانتخاب و مطالعه کنید...

این روزها بحث های داغی بر سر موضوع مقالات ISI در گرفته است . موافقانی دارد و مخالفانی . خوب است سخن هر دو گروه را شنید و بهترین را برگزید. خلاصه ای ا زیکی از جلسات را در اینجا میتوانید ملاحظه کنید...