خانم شیدا شهیدی از ناشنوایان موفق که وبلاگ " ارتباطی " حاصل کارشان است، زحمت کشیدند و دعوتی کردند که در مراسمی که به مناسبت سالگرد تولد مرحوم باغچه بان ترتیب داده اند شرکت کنم. با افتخار پذیرفتم. هر چند کمی دیر به مراسم رسیدم اما بدون هیچ مقدمه ای دعوت شدم که برای ایراد سخنانی کوتاه روی سن بروم. براستی برایم غیر منتظره بود چون فقط برای ادای احترام به آن شادروان که حق بزرگی بر همه ناشنوایان، مردم و کشور دارد دلم می خواست در مراسم شرکت کنم. به هر صورت چند جمله ای عرض کردم و شاید ماحصل آن این بود که بسیار خرسندم از اینکه افتخار خدمت به معلولا ن را خداوند نصیبم کرده است و بویژه دوستی با ناشنوایان برایم بسیار خاطره انگیز و ارزشمند است. از خانم ثمینه باغچه بان - که تا آن زمان هنوز به مراسم نیامده بودند و من هم نمی دانستم که ایران هستند و دقایقی بعد رسیدند- گفتم و آن پیشنهادی که در زمینه برقراری جایزه ملی باغچه بان خدمت ایشان داده بودم و اظهار امیدواری که دوستان ناشنوا این موضوع را تا حصول به نتیجه پیگیری کنند. نکته حائز اهمیت آن بود که خانم شهیدی تلاش کرده بودن تا معلمین قدیمی ناشنوایان را که برخی از شاگردان باغچه بان بودند  دور هم جمع کنند، البته متاسفانه برخی را نتوانسته بودند دسترسی پیدا کنند و برخی هم متاسفانه در قید حیات نبودند. اما آنها که آمده بودند اشک شوق بر چشم داشتند و از این قدر شناسی مفتخر بودند. همیشه برایم حضور در جمع ناشنوایان بسیار لذت بخش بوده است، رمز آن را در صداقتی می دانم که در وجود ایشان هست و دامنه آن وسعتی بیکران پیدا میکند. برای همه ایشان آرزوی سلامت و توفیق و سر بلندی دارم....