نمیدانم ایران تنها جایی است که زیر آسمانش چند هوا وجود دارد یا این مشکل همه جوامع است. البته می داتم که کمتر در ممالک دیگر به این گستردگی می توان چننی مسایلی را یافت. قصه سرگردانی تعداد زیادی از دوستان دارای ناتوانی و معلولیت را که در فرودگاه مشهد رخ داده است و در رسانه ها هم انعکاس یافته است در ایلنا  بواسطه پیامی که خانم ناصری مادر حسن برایم ارسال کردند خواندم . جز تاسف و نوشتن در اینجا کاری دیگر در حال حاضر نمی توانم انجام دهم. البته این قصه را حتما در هر فضایی که مناسب باشد نقل وپیگیری خواهم کرد. قصه اینجاست که بچه ها را که به همراه والدینشان که گویا یک هیئت ۱۱۰ نفره می شوند با هواپیما مطابق هر سال به مشهد برای سفری تابستانی می برند. جالب است که این سفر بدون هیچ مشکلی در فرودگاه مهرآباد انجام می شود. اما امان از بازگشت که آقایان مسئول در فرودگاه مشهد ناگهان به فکر قوانین یاتا می افتند که گویا در هر پرواز تنها می توان ۶ فرد دارای ناتوانی یا معلولیت را سوار نمود و این آغاز یک فاجعه برای این گروه می شود. به دلایل واهی قریب هفت ساعته و نیم  دوستان را معطل می کنند و در پروازهایی گروهای ۵ یا ۶ نفره سوار می کنند و داد مادران نیز به جایی نمی رسد. گویا تا ساعت ۲ بامداد سرگردان بوده اند.  اینکه می گویم فاجعه بخاطر این است که این گروه از گودکان بواسطه ناتوانی جسمی یا حسی که دارند تحمل اینگونه مسایل به مراتب برایشان سخت تر است. این درحالی است که بارها به همراه تیم های وزرشی معلولان و جانبازان در پروازهای - داخلی و خارجی - بوده ام که به مراتب تعدادی بیش از اینها حمل شده اند. پرواز ما برای بازیهای آسیایی و نیز پاراالمپیک پکن بیش از یکصد نفر از ورزشکاران دارای ناتوانی و معلولیت را به همراه داشته است. این که می گویم یک آسمان و چند هوا بواقع همین است. اگر وقتی باشد و یک محقق ویژه موضوع را کامل بررسی کند به این نتیجه خواهد رسید که در این اخلال تنها ذهنیت یک فرد در آن فرودگاه که برداشت غلطی از آن قانون داشته است باعث این همه دردسر شده است. چه مطمئنم اگر آن روز فرد دیگری در آن فرودگاه مسئول بود چنین چیزی امکان رخ دادن نداشت کما اینکه در فرئودگاه تهران رخ نداد. نکته آخر اینکه لازم است مسئولان هواپیمایی کشوری یکبار و برای همیشه به مسئولان فرودگاههای کشور این توضیح را بدهند که آن قانون زمانی مجری است که آن ۶ نفر معلول همراهی نداشته باشند. اینکه در همین هیات ۵۰ کودک معلول بوده اند حدود ۶۰ همراه داشته اند دلیلی برای اعمال آن قانون وجود نداشته است. گاه نیز شنیده ام در برخی فرودگاهها فردی نابینا را از سفر منع کرده اند چون همراه نداشته است. این هم ظلمی آشکار است که باید تصریح لازم بعمل آید که چنین مواردی با قوانین کشوری از جمله قانون الحاق ایران به کنوانسوین جهانی حقوق معلولان مطابقت ندارد و حق قانونی برای شکایت از افرادی که چنین مصائبی را برای خانواده ها بوجود می آورند برای این عزیزان محفوظ است.